ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ «ΠΟΡΕΙΑΣ»


-Αρχικά, είμαστε εμείς ως εγώ, εσύ, ο άλλος. Ο καθένας μας, με το «εγώ» του.
Μία απόλυτα χειραγωγούμενη και εξαρτώμενη ύπαρξη:
από το υλικό σώμα μέσα στο οποίο ζούμε και αναπνέουμε,
από τα συναισθήματα που βιώνουμε ως «μ’ αρέσει δεν μ’ αρέσει», και
από τις συλλαμβάνουσες σκέψεις που έλκουμε και αποτυπώνονται στο μυαλό μας (ανάλογες προς τις εξωτερικές εμπειρίες από τότε που γεννηθήκαμε), με τις οποίες κατανοούμε και ερμηνεύουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο στον οποίο ζούμε.

-Στην πορεία, μαθαίνουμε από κάπου, οπουδήποτε, δεν έχει σημασία….,
πως εμείς, δεν είμαστε «μόνο» το εγώ μας.

Αν αυτό «δονηθεί» αρκετά δυνατά μέσα μας τότε:

-Κατακλύζεται το είναι μας από μια τεράστια ανάγκη να ανακαλύψουμε οι ίδιοι, μόνοι μας, τι συμβαίνει με εμάς γιατί αναγνωρίζουμε πως δεν είναι ακριβώς όπως τα ζήσαμε, ή μας τα είπαν τα πράγματα όλοι οι ως τώρα «ειδήμονες» της ζωής μας, ή, η κουλτούρα, ή, το παρελθόν μας….

-Στη συνέχεια μέσα από έρευνα, με πολύ μελέτη και ξενύχτια στοχασμού ανακαλύπτουμε εν καιρώ πως όντως είμαστε κάτι παραπάνω από το εγώ μας. Και πως το εγώ, δεν θα μπορούσε ποτέ να μας φέρει την ευτυχία…

-Διαπιστώνουμε αργότερα, (όντες πειραματιζόμενοι) πως πράγματι είμαστε «εμείς», και είναι και «το εγώ μας». Και πως στη ουσία είμαστε δύο υπάρξεις μέσα μας…. Μία στην επιφάνεια, και μία πιο βαθιά. Μια που είναι το πραγματικό, και μία, που έχει να κάνει με την μέχρι τώρα προσωπικότητα που ξέρουμε ως τον γνώριμο εαυτό μας.

-Διαπιστώνουμε επίσης πως ο εαυτός που ξέρουμε είναι απόλυτα ταυτισμένος με το υλικό μας σώμα, και πως αυτά που θέλει, έχουν γίνει θέλω δικά μας κοιτώντας πίσω, όλη την μέχρι τώρα ζωή μας και στη ουσία Εμείς, πραγματικά δεν ξέρουμε τι θέλουμε…

-Συνειδητοποιούμε πως δεν είμαστε εδώ για να υπηρετούμε τις ορέξεις του υλικού μας σώματος, αλλά το σώμα να υπηρετεί την δράση μιας ανώτερης Θέλησης στον έξω κόσμο, κάτω από τη δική μας καθοδήγηση.

-Εδώ είναι που αποφασίζουμε οριστικά να γνωρίσουμε «τι πραγματικά είμαστε» πέρα από το σώμα μας, και να ξεκινήσει η εκπαίδευση του…

-Μια εκπαίδευση που για να στεφτεί με επιτυχία, πρώτα πρέπει να μας γίνει γνωστό  «τι κάνει» το εγώ μας. Και για να δούμε τι κάνει, πρέπει να το παρατηρήσουμε. Και για να το παρατηρήσουμε, χρειάζεται να αποστασιοποιηθούμε από αυτό. Που όντως αν καταφέρουμε να το παρατηρήσουμε, αυτόματα έχει επέλθει και η αποστασιοποίηση…

-Παρατηρώντας το λοιπόν διαπιστώνουμε πως εξαρτάται αποκλειστικά από ορέξεις, εγωιστικά θέλω, και υλικά, εξωτερικά πράγματα. Που όσα κι αν είναι δεν το κάνουν ποτέ να χορτάσει, και πάντα θέλει μεγαλύτερα, και περισσότερα πράγματα, φτάνοντας να μην μπορεί να απολαύσει τίποτα, μια και μέσα του, είναι κενό από «ουσία». Μια και μέσα του, βαθύτερα, είμαστε Εμείς, που Είμαστε η Ουσία, με αυτό, να αποτελεί μονάχα μία προσωρινή ύπαρξη τόση, όση και η γήινη υλική του ζωή!

-Διεξάγοντας και πετυχαίνοντας την παρατήρηση, εντοπίζουμε πως «το κοίταγμα μας» πριν τη δράση του εγώ, μας δίνει ας το πούμε «τον χρόνο», να είμαστε  Εμείς αυτοί, που σε κάθε φάση της ζωής μας, θα αποφασίσουμε αν συνηγορούμε με την τακτική του, ή, αν αναστέλλουμε τις τάσεις του, όταν αντιλαμβανόμαστε πως κάνει τα δικά του, εις βάρος της πορείας μας, της πραγματικής ευτυχίας μας, ή εις βάρος άλλων ανθρώπων. Γιατί το μόνο που θέλει ένα εγώ, είναι να καλύπτει τις ανάγκες του με κάθε κόστος. Ακόμα και να προσβάλει, να πληγώνει, να καπελώνει, να προσπερνά, να καταστρέψει την ευτυχία ή την ευχαρίστηση άλλων ανθρώπων όταν αυτό εξυπηρετεί τις ορέξεις και τις επιθυμίες του.

-Η αποστασιοποίηση λοιπόν με το «κοίταγμα» μας, προηγείται πάντα κάθε δράσης του εγώ. Αυτή είναι η μάχη, και ο πραγματικός αγώνας μας στη ζωή! Να προηγείται η επίγνωση, της δράσης του εγώ… Γιατί το εγώ, το κάθε εγώ, είναι μόνο του υλικού κόσμου ενώ η δική μας καταγωγή, βρίσκεται ενδότερα, ή πιο ψηλά αν θέλετε, πέραν του υλικού κόσμου.

-Εδώ, βοηθά πάρα πολύ η ψυχανάλυση ως μία πολύ καλή αρχή για το τι «ζημιά» μας έχει κάνει η ακολουθία του. Η πραγματική όμως διαδικασία γίνεται μόνο μέσα από την αυτογνωσία που είναι ικανή να πάει την ψυχανάλυση πολύ μακρύτερα…

-Η αφιέρωση στην εργασία μας, ως προς την ταύτιση μας με την πραγματική μας ύπαρξη, είναι ο μοναδικός πραγματικός σκοπός στη ζωή, που πρέπει αυτός, να ακολουθείται με κάθε κόστος! Μόνο κόστος όμως, είναι η στέρηση των εγωιστικών καταστάσεων που επιβάλει το ίδιο το εγώ. Άλλο κόστος, δεν υπάρχει. Αλλά όσο είμαστε ένα με το εγώ «πονάμε», γιατί δεν το νιώθουμε «ξέχωρα» από εμάς, μια και αυτό μόνο πιστεύουμε πως είμαστε… Άρα όσο ακόμα πονάμε, η αποστασιοποίηση μας σημαίνει πως δεν είναι (ακόμα) οριστική

-Τα βήματα περιλαμβάνουν:
Να συνειδητοποιήσουμε πως κάθε φορά που πονάμε έχουμε ταυτιστεί με το εγώ!
Να μάθουμε «να εκπαιδεύσουμε» το εγώ μας να μας υπακούει, παρατηρώντας όταν δρα, πως δρα, αλλάζοντας την οπτική του μέσα μας, επιβάλλοντας την δική μας.
Να μάθουμε να λειτουργούμε με τον Εαυτό μας, μέσα από το εγώ μονάχα όμως ως τη βιτρίνα μας στον κόσμο τούτο (γιατί αυτό είναι στην ουσία), μα με κατευθυντήριες που έχουν αφετηρία βαθύτερη.

-Το ημιτελικό στάδιο είναι το Εμείς, να απορροφήσει μέσα του αυτό το εγώ, και να υπάρχει μόνο το «εμείς» για όλους μας…

-Με τελικό στάδιο, ένα στάδιο ασύλληπτο για τον τωρινό άνθρωπο, που το Εμείς, έχει προχωρήσει μακρύτερα... Με την κατάκτηση αυτού του τελικού σταδίου, είναι που έχουμε κερδίσει την πραγματική ελευθερία… Μέχρι τότε, η ζωή μας εξακολουθεί να είναι ένας συνεχής αγώνας…

Όπως καταλαβαίνουμε έχουμε μεν πολύ δρόμο, 
αλλά φίλοι μου,
πρόκειται για……Μονόδρομο….

Γι’ αυτό ώρες ώρες σαστίζω… 
Με τι πράγματα μαλώνουμε και διαφωνούμε ως άνθρωποι, 
είναι ώρες ώρες πραγματικά αστείο, και τραγικό ταυτόχρονα…




Ο ΕΠΗΡΕΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ

Όλα τα αρνητικά συναισθήματα πρέπει να καταλάβουμε πως ανήκουν στην ίδια κλίμακα. Αυτό σημαίνει πως και όλα τα θετικά αντίστοιχα ανήκουν σε μια άλλη διαφορετική κλίμακα αλλά πιο λεπτοφυή. Η βαρύτητα των αρνητικών συναισθημάτων τα καθιστούν «χαμηλά», να βρίσκονται άρρηκτα συνδεδεμένα με την ύλη και τα εγωιστικά κίνητρα. Τα θετικά συναισθήματα από την άλλη είναι πιο αέρινα, ακριβώς επειδή είναι πιο απομακρυσμένα από τον υλικό κόσμο. Όσο πιο αλτρουιστικά, τόσο πιο κοντά στο ψυχικό επίπεδο.

Όταν επηρεαζόμενοι από τα φαινόμενα αυτού του κόσμου αισθανόμαστε ένα αρνητικό συναίσθημα, (δίχως να γνωρίζουμε πως από εμάς εξαρτάται αν θα συνεχίσουμε να το νιώθουμε ή όχι,) συνήθως καλύπτει όλη την οπτική μας και γινόμαστε έρμαιο του. Γιατί; Γιατί πάνω σε αυτό κολλάνε κι άλλα παρόμοια βαριά συναισθήματα της ίδιας κλίμακας. Κι όσο περισσότερο παραμένουμε αδρανείς, τόσο και χαμηλότερα συναισθήματα συσσωρεύονται, φτάνοντας τελικά να νιώθουμε ράκη.

Όταν αργούμε να πάρουμε απόφαση να φύγουμε από αυτό το επίπεδο των συναισθημάτων δυσκολεύουμε την αποκόλληση μας από αυτό. Για τους καταθλιπτικούς είναι ο λόγος που έχει γίνει αδύνατον να ξεφύγουν γιατί έχει επέλθει τέτοια αποκρυστάλλωση, που χρειάζεται τεράστια δύναμη για να ανακάμψουν. Δύναμη, που τώρα σκορπίζεται στην αναβίωση ξανά και ξανά των καταστάσεων που θεωρούν υπεύθυνες για την κατάσταση τους. Είναι περισσότερο μια οπτική άρνησης, που στερείται λογικής, η οποία τους έχει πείσει πως δεν έχουν πια σωτηρία… Ζουν λοιπόν και θρέφονται ενεργειακά από τόση απογοήτευση, που έχει πάρει πλέον τη μορφή ευχαρίστησης και είναι δεμένοι μαζί της, όσο αρρωστημένο ή παράλογο κι αν ακούγεται αυτό.

Κάθε σώμα μας όσο ενεργειακό - λεπτοφυές ή υλικό - συμπαγές κι αν είναι, θα έπρεπε, να κατευθύνεται από το ανώτερο του. Αναφέρουμε από κάτω προς τα πάνω τα σώματα μας που είναι το καθαρά υλικό, το συναισθηματικό, το νοητικό παραπάνω, κι ακόμα πιο ψηλά το ψυχικό. Θα έπρεπε (για να είμαστε συμβατοί ως προς την φυσιολογική λειτουργία τους) να κατευθύνονται όλα τα κατώτερα σώματα από την Ψυχή μας.

Όταν δεν συμβαίνει αυτό προκαλείται δυσαρμονία και το αποτέλεσμα είναι να πονάμε. Όλος ο αγώνας μας στο υλικό πεδίο είναι με τις δικές μας ατομικές προσπάθειες να καταφέρουμε να επαναφέρουμε την ισορροπία μέσα μας, και να λειτουργήσουμε με τη φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων χωρίς δυσαρμονίες, που είναι να κατευθύνουμε όλα τα χαμηλότερα από την Ψυχή σώματα μας, με τις κατευθυντήριες παραινέσεις και οδηγίες της ίδιας της Ψυχής με την οποία θα ταυτιστούμε.

Όσο δεν γνωρίζουμε το δρόμο της αυτογνωσίας είμαστε ταυτισμένοι κυρίως με ένα από τα κατώτερα σώματα που σε συνδυασμό με τα άλλα δύο, πορευόμαστε στη ζωή. Αγνοούμε την εσωτερική θεώρηση των πραγμάτων και τις λειτουργίες της ενώ ενεργούν άμεσα σε μας. Συνήθως ότι συμβαίνει στον υλικό κόσμο επηρεάζει το πως νιώθουμε. Κατόπιν το πως νιώθουμε ερμηνεύεται ανταποκρινόμενο από σκέψεις και αξιολογεί.

Έτσι έχουμε έναν από τους τρεις συνδυασμούς.
Είτε τα εξωτερικά ερεθίσματα επηρεάζουν το πως νιώθουμε και ανάλογα σκεφτόμαστε.
Είτε τα συναισθήματα μας καθορίζουν τις σκέψεις μας και βλέπουμε με βάση αυτά.
Είτε οι σκέψεις μας ερμηνεύουν την εξωτερική μας πραγματικότητα και αισθανόμαστε αντίστοιχα.
Να γιατί είμαστε φυλακισμένοι. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα μας, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τον εξωτερικό κόσμο που ζούμε. Περιμένουμε να καλυτερεύσουν τα πράγματα από μόνα τους για να καλυτερεύσει ή να φτιάξει η ψυχολογία και τα συναισθήματα μας. Όμως αυτό, δεν γίνεται ποτέ…

Πάντα «νομίζουμε» για κάτι, που όταν το ζήσουμε τελικά δεν μας ικανοποιεί. Και λέμε: «αλλιώς τα περίμενα κι αλλιώς έγιναν». Ή, ακόμα και να μας ευχαριστεί αυτό που έχουμε ή πετύχαμε μόνιμα θέλουμε κάτι περισσότερο. Τελικά, ακόμα και όλα όσα θέλουμε να γίνουν κάποτε, δεν μένουμε ποτέ να τα απολαύσουμε γιατί δεν βρίσκεται σε αυτά η ευτυχία μας.

Οι  εξωτερικές ικανοποιήσεις είναι πάντοτε παροδικές και απείρως εύθραυστες. Όλο και κάτι εξωτερικό θα έρθει και θα αναιρέσει τον κόσμο μας και ποτέ δεν φτάνουμε να είμαστε ήρεμοι και ισορροπημένοι. Για να είμαστε, χρειάζεται αυτό που λέγεται: «Να τα έχουμε βρει με τον εαυτό μας». Να έχουμε κατανοήσει πως αυτά που νιώθουμε για μας, δεν πρέπει να επηρεάζονται από τον κόσμο ή τους άλλους, και ούτε να καθοριζόμαστε από οτιδήποτε από έξω όσον αφορά την βαθύτερη ικανοποίηση μας.

Η Ψυχή μας, είναι ήδη σε ευδαιμονική κατάσταση. Ότι λοιπόν περιλαμβάνει ο εξωτερικός κόσμος που μας περιβάλει, αφορά την δική μας δράση στο να μάθουμε να εξισορροπούμε την ψυχολογία μας κάθε φορά που κάτι μας επηρεάζει. Είμαστε εδώ, για να εκφράσουμε την Ψυχή μας με τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη δράση μας στον κόσμο. Είμαστε εδώ, για να εκμεταλλευτούμε το εξωτερικό λειτουργώντας με τις ψυχικές μας ιδιότητες. Όχι για να ταυτιστούμε με τα χαμηλά επίπεδα του κόσμου και να ξεχάσουμε την ταυτότητα μας. Δεν είμαστε εδώ για να φτιάξουμε έναν καινούριο εαυτό που θα είναι πειθήνιο όργανο του όποιου περιβάλλοντος γεννηθήκαμε στο οποίο ζούμε, αλλά για να μεταμορφώσουμε την ματιά μας προς αυτό με ανώτερες ποιότητες.

Γι’ αυτό ο κόσμος είναι αντανάκλαση του επιπέδου στο οποίο βρισκόμαστε εσωτερικά, κι έτσι μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ο κόσμος μας είναι αυτό που είναι… Το επίπεδο του κόσμου, λειτουργεί από κάτω προς το πάνω και όχι όπως θα έπρεπε…

Όταν κάτι συμβαίνει και ανισορροπεί την εσώτερη οπτική που θα έπρεπε να έχουμε, είναι καθήκον μας να φροντίσουμε να λειτουργήσουμε από την Ψυχή μας προς τα έξω, και όχι μόνιμα να την αγνοούμε. Χρειάζεται να «καθάρουμε» τον εαυτό μας, και να επαναφέρουμε –ο καθένας μας–την ισορροπία μέσα του.

Να μάθουμε να μην επηρεαζόμαστε από τα φαινόμενα, τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας, αλλά να καθοδηγούμαστε από τον παράγοντα Ψυχή μέσα μας, που βρίσκεται πάνω από τα τρία κατώτερα μας  σώματα. Πάνω δηλαδή και από τους τρεις αυτούς κόσμους, γιατί πραγματικά πρόκειται για τρία διαφορετικά επίπεδα – κόσμους συνείδησης. Επειδή όμως τα επίπεδα από την ύλη και πάνω βρίσκονται στη σφαίρα του αόρατου, δεν έχουμε την άμεση και απτή αντίληψη της ύπαρξης τους.

Για να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε με την Ψυχή μας, χρειάζεται να επαναπροσδιορίζουμε τη θέση μας στον υλικό κόσμο στην επαφή μας με τους άλλους και τα συμβάντα, ανάλογα με το πως εισπράττονται από εμάς, προσπαθώντας να μένουμε ανεπηρέαστοι εσωτερικά. Το βίωμα της ύπαρξης του εαυτού μας εκτός ύλης και υλικού κόσμου είναι το κλειδί, και γι’ αυτό είναι απαραίτητος ο διαλογισμός, η φιλοσοφία, η μελέτη της γνώσης των αρχαίων για την ύπαρξη του αόρατου και της Ψυχής μας, ως την πραγματική μας ταυτότητα.

Μόνο έτσι ο τρόπος ζωής μας θα φτάσει να γίνει ενεργητικός, και θα πάψουμε να λειτουργούμε παθητικά, αντιδρώντας μόνιμα σε ότι τώρα μας παρουσιάζεται. Να γίνουμε εμείς «οι δράστες» της ζωής μας, και όχι να δρα το σώμα μας, τα συναισθήματα και οι σκέψεις μας, με εμάς να τα ακολουθούμε ως υπηρέτες τους.  

Δεν έχει καμία σημασία τι κάνουμε ή τι πετυχαίνουμε στον κόσμο. Όλα υπάρχουν προς αναγνώριση αυτού που είμαστε πραγματικά, και προς χρησιμοποίηση τους για να εκφράσουμε την Ψυχή μας. Κατεβήκαμε λοιπόν στην κόλαση του υλικού κόσμου, όχι για να την κάνουμε παράδεισο αλλά για να καταλάβουμε πως την κόλαση και το παράδεισο μας οι ίδιοι τον κουβαλάμε μέσα μας, ανεξαρτήτως εξωτερικών καταστάσεων. Η επαφή με τον Εαυτό μας και οι δράσεις μας με την καθοδήγηση του, είναι ο Παράδεισος μας. Κόλαση, η αγνόηση του πραγματικού εαυτού μας, και η προσκόλληση σε ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις τούτου του κόσμου.


ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Τα πάντα είναι εδώ!
Το μέσα είναι έξω, και το έξω μέσα σε μας...

Η πραγματική απελευθέρωση του ανθρώπου έχει να κάνει (ας το πούμε) με τρία στάδια. Είναι μία διαβαθμισμένη σειρά καταστάσεων που έχει τη δυνατότητα η  συνείδηση του ανθρώπου να συλλάβει, να γνωρίσει, και να διαπιστώσει βιωματικά, μόνο σε ατομικό επίπεδο:
1.Ανακάλυψη (αναθύμηση), άρα γνωριμία, και διαπίστωση του τι είναι το «μέσα του».
2.Βίωση του μη διαχωρισμού του ίδιου από αυτό, αλλά και όλου του κόσμου που περιβάλλει τον ίδιο και τα πάντα. Βίωση ότι όλα δηλαδή εξ’ αρχής μέσα και έξω ήταν ανέκαθεν ένα.
3.Βίωση, πέραν των δύο (αν και ενωμένων καταστάσεων) άρα βίωση πέρα και από την ενότητα...

Όλα μας τα προβλήματα ξεκινούν από το γεγονός της μη ορθής αντίληψης του «τι» είναι το μέσα μας. Νομίζουμε πως είναι οι σκέψεις και τα συναισθήματα που μας δημιουργούνται απ’ όλα όσα συμβαίνουν στην εξωτερική μας ζωή. Ακόμα κι όταν είμαστε ολομόναχοι, ακόμα κι όταν έχουμε τα μάτια μας κλειστά ξαπλωμένοι στο κρεβάτι μας, ή καθισμένοι στον άνετο καναπέ μας, μέσα μας, παραμένουν ως έχουν όλα τα σκηνικά της ζωής μας, οι άνθρωποι, οι τόποι, τα πράγματα, τα προβλήματα. Το μέσα μας όμως, δεν είναι όλα αυτά... Εμείς τα έξω τα έχουμε «βάλει» απλά μέσα μας, γιατί επιλέγουμε να αποτελείται η ζωή μας, μόνο από τον εξωτερικό φαινόμενο κόσμο που ζούμε, οπότε σε αυτόν αποκλειστικά βρίσκεται η προσοχή μας.

Υπάρχει όμως κι ένας άλλος κόσμος. Από αυτόν μάλιστα πηγάζουν όλα όσα υπάρχουν ως  αυτά που γνωρίζουμε. Μέσα του «χτίζουμε» την προσωπική μας ζωή, και από αυτόν προέρχονται εξίσου ως οι πολλές «κοινές» νοοτροπίες που αποτελούν το λεγόμενο «συλλογικό ασυνείδητο», και όλα όσα περιλαμβάνει ο αντικειμενικός κόσμος όλων μας, απλά σε μια πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από αυτή του προσωπικού.

Έχουμε λοιπόν την δυνατότητα (κι έτσι γίνεται συνειδητά και μη,) με τις δυνάμεις του ο καθένας μας να διαφοροποιούμε τον κόσμο μας και τη ζωή μας ατομικά. Δεν μπορούμε όμως να επέμβουμε στο παραμικρό, όσον αφορά την αλλαγή όλου του υπόλοιπου κόσμου.

Για να επέλθει αλλαγή συλλογικά, μόνο μέσα από την αλλαγή της κάθε ατομικότητας είναι δυνατόν, και ποτέ ως συνόλου γιατί η ανύψωση της συνείδησης, πραγματοποιείται πάντα μέσα στον καθένα χωριστά. Σαν αποτέλεσμα θα αλλάξει το σύνολο μεν, αλλά επειδή μία μία οι ατομικότητες θα έχουν πρώτιστα μεταμορφωθεί.

Το σύνολο ως σύνολο μπορεί να επηρεαστεί μόνο, κι αυτό υποσυνείδητα. Όχι να αλλάξει. Γιατί ουσιαστική μετατόπιση συνείδησης δεν δύναται να συμβεί μόνο από έναν στιγμιαίο επηρεασμό που δεν αγγίζει τίποτα πιο βαθιά. Ο όχλος, πάντα αποτελούσε και αποτελεί τη νοοτροπία αλλά και τη λειτουργία του κοπαδιού.

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε σε ατομικό επίπεδο για το σύνολο, είναι να επηρεάσουμε προς το θετικό, όλους όσους μας περιβάλλουν, κι αυτό, υπό προϋποθέσεις. Δεν είναι όλοι έτοιμοι… Απλά με την δική μας κατά βάση αλλαγμένη ενεργειακή εκπομπή, τις δράσεις της ζωής μας ως το παράδειγμα της προσωπικής μας αλλαγής που μπορεί να διαπιστωθεί αντικειμενικά, αλλά και τα λόγια, όπως και τη συμπεριφορά μας, μαζί με την αντιμετώπιση των καταστάσεων μπορούμε μόνο, να τους «ξυπνήσουμε» απλά μία ανάγκη (αν υφίσταται ήδη εντός τους έτοιμη να ενεργοποιηθεί).  Μέσω αυτής λοιπόν είθισται να στραφούν μέσα τους, αλλά και γενικότερα να ξεκινήσουν να ψάχνουν για το τι συμβαίνει, και τι θα μπορούσαν (ίσως), να κάνουν οι ίδιοι για να βελτιώσουν τη ζωή τους. (Βλέποντας τη δική μας βελτιωμένη εκδοχή). Όλοι, έτσι ξεκινάμε. Στην πορεία, σαφώς και θα αναλάβουν τον εαυτό τους και τη ζωή τους αποφασίζοντας πλέον να το κάνουν πιο σοβαρά και πιο συνειδητά. Γιατί προχωρώντας, θα στραφούν  βαθύτερα σε ερωτήματα που κανείς στη ζωή τους δεν τους έχει ικανοποιήσει ποτέ με τις εξωτερικές, καθαρά νοητικές επεξηγήσεις που τους έχει δώσει. Όμως, ότι μόλις περιγράφηκε τελικά, είναι λες και γίνεται από μόνο του… Διότι εμείς, δεν έχουμε καμία πρόθεση να αλλάξουμε κανέναν. Έχουμε διαπιστώσει πως δεν είναι κάτι που γίνεται «με το ζόρι» γνωρίζοντας το από εμάς. Αν έχουμε προχωρήσει από την αρχική μας αφετηρία έχει γίνει χωρίς πίεση, απλά επειδή το θελήσαμε. Τώρα, είμαστε απλά αυτοί που είμαστε, και κάτι άλλο αποφασίζει, καί το ποιοι θα μας πλησιάσουν, καί το τι είναι αυτό που χρειάζονται, αλλά καί το τι είναι αυτό που θα τους προσφέρουμε (αν τελικά τους το προσφέρουμε). Όπως ακριβώς «μαγικά» εμείς παλαιότερα ακούσαμε τα λόγια που έπρεπε, γνωρίσαμε τους ιδανικούς ανθρώπους και μάλιστα στην πιο κατάλληλη.

Και ενώ από τη Φυσική τελευταία έχει διαπιστωθεί, και έχει γίνει γνωστό και σε μας πως ο παρατηρητής αλλάζει το αποτέλεσμα, τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Δεν σημαίνει πως όπως αποφασίσουμε να είμαστε, αυτό και θα ζήσουμε; Αλλάζουν οι καταστάσεις; Όχι. Εμείς είμαστε σε μια εσωτερική κατάσταση τέτοια που ότι και να συμβεί, δεν δύναται να μας απομακρύνει από αυτήν. Είναι ότι συζητάμε εδώ. Αποφασίζουμε εκ των προτέρων λοιπόν για την ευτυχία, όπως και για τη δυστυχία μας. Σε ποιον όμως βαθμό το συνειδητοποιούμε αυτό; Όταν τώρα που συζητάμε είμαστε χάλια, και περιμένουμε να αλλάξουν τα πράγματα για «να γίνουμε καλά», τι είναι αυτό τελικά που δεν αναγνωρίζουμε; Ότι και να γίνουν όπως τα θέλουμε, πάλι δεν θα είμαστε καλά! Μη ευχαριστημένοι όμως και άδειοι, έχουμε απλά μία άποψη περί του τι «φταίει γι’ αυτό» (γιατί μας το λέει το μυαλό μας), οπότε γνωρίζουμε τι είναι αυτό που κυνηγάμε για να… Κι όσο δεν μας κάθεται βέβαια, έχουμε ως δικαιολογία πως αυτό που θεωρούμε μας λείπει φταίει για τη δυσαρέσκεια μας. Όταν κάτσει όμως, έχετε παρατηρήσει πως πάλι, κάτι άλλο θεωρούμε πως μας χαλάει που απλά πριν δεν βλέπαμε; Και πάει λέγοντας. Αυτά είναι τα παιχνίδια του μυαλού… Προσάπτει, απλές γνώμες… Μπορεί αυτό, αλλά μπορεί και το άλλο. Κι εμείς τρέχουμε…

Για να εξηγήσουμε πως λειτουργεί όλο αυτό χρειάζεται να πούμε πως ο εσωτερικός αυτός κόσμος είναι αποτελούμενος μεν από ύλη, αλλά όχι τη συμπαγής ύλη που γνωρίζουμε. Τα μόρια του δεν κάνουν τόσο «σφικτές» ενώσεις μεταξύ τους ώστε να σχηματίζουν αντικείμενα που να είναι τόσο στέρεα, που να έχουν συγκεκριμένη δομή, σχήμα και όρια στη μορφή τους, και να μπορούμε να πούμε πως «αυτό είναι εκεί, ως εδώ», ή «το άλλο είναι δίπλα», ή το παραδίπλα «αρχίζει και τελειώνει εκεί», ή το απέναντι «έχει αυτές τις σταθερές διαστάσεις». Αντικείμενα με συγκεκριμένη μάζα γίνονται αντιληπτά από εμάς μόνο μέσα από τις πέντε αισθήσεις μας στον υλικό κόσμο. Του κόσμου για τον οποίο συζητάμε τα αντίστοιχα του «αντικείμενα», (που δεν είναι, αλλά τα χαρακτηρίζουμε έτσι για λόγους σαφήνειας,) από τον εδώ κόσμο μας δεν γίνονται αντιληπτά. Σίγουρα όχι από την αφή και την όραση που είναι οι πιο «χοντροειδής» από τις αισθήσεις μας. Από τη γεύση όμως, την ακοή και την όσφρηση περιστασιακά, δημιουργείται κάλλιστα η δυνατότητα κάποιες φορές να συμβαίνει. Δεν σας έχει τύχει να ακούσετε κάτι που αποδίδετε ότι έρχεται ως ήχος απλά από μακριά γι’ αυτό και δεν βλέπετε την πηγή του; Ή να το ακούτε μόνο εσείς; Ή να μυρίζετε από το πουθενά λουλούδια, αιθέριο έλαιο; Ή από την άλλη να νιώθετε μια γλύκα στο στόμα δίχως κάποια προφανή αιτία;

Ο κόσμος αυτός αποτελείται από μία ενιαία λεπτοφυή ουσία που μπορεί να περιγραφεί ως μία θάλασσα που καλύπτει τα πάντα. Όπως ακριβώς είναι και ο αέρας που αναπνέουμε ο οποίος βρίσκεται σε κίνηση διαρκώς και παντού. Εντός αυτής της ενεργειακής θάλασσας μπορεί και εισβάλει η βούληση του ανθρώπου οπότε και να την διαφοροποιήσει. Συγκεντρώνει μέσω της επέμβασης αυτής κάποια από τα σωματίδια της φέρνοντας τα μαζί σε ομάδες, τα οποία εμφανίζουν χρώμα, συγκεκριμένη δομή αλλά και σχήμα, ανάλογο προς την ψυχολογική κατάσταση του ενεργούντα, δηλαδή του ανθρώπου με το συνονθύλευμα της ενέργειας του με την οποία τα δόνησε.

Όταν το δημιουργούμενο αυτό «αντικείμενο» φτάσει σε ένα άγνωστο προς εμάς όριο, αρκετά δομημένο ως προς την αναγκαιότητα του, προβαίνει σε μία ωρίμανση τέτοια, που εξαιτίας της δύναμης θέλησης του ατόμου, κατακρημνίζεται από τον «εκεί», στον υλικό κόσμο και κατ’ αυτόν τον τρόπο «υλοποιείται» , εμφανίζεται εδώ. Έτσι, δεν είναι πια μέσα μονάχα στον άνθρωπο, αλλά μπορεί και συλλαμβάνεται πλέον και από όλους μας ως αντικειμενικό φαινόμενο μπρος τα μάτια μας.

Την υλοποίηση αυτή μπορούμε πιο εύκολα να την κατανοήσουμε αν σκεφτούμε το πως ο άνθρωπος φτιάχνει τα απτά αντικείμενα, για να μπορέσουμε κατόπιν να διανοηθούμε τη φύση της δημιουργίας των συμβάντων, των βιωμάτων κλπ. Έτσι ο άνθρωπος πρώτα κάνει μία σκέψη. Μετά, χρησιμοποιεί κάποια ήδη υπαρκτά υλικά τα οποία τα αναμιγνύει, ή τα σμιλεύει, πολλές φορές αλλάζοντας ακόμα και εντελώς την αρχική υλική τους σύσταση, οπότε φτάνει να το κάνει κάτι άλλο. Έτσι, «φτιάχνει» με τα χέρια του στον εδώ κόσμο μας ένα αντικείμενο που συνέλαβε μεν αρχικά στον αόρατο κόσμο της σκέψης, αλλά μετέπειτα, το «εμφάνισε» και εδώ με την προσωπική του συμβολή. Όμως εκεί, είχε ήδη δημιουργήσει την εικόνα του.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με τη ζωή μας και τις καταστάσεις όπως και τα συμβάντα. Μόνο που δεν «φτιάχνονται» κατ’ ευθείαν από υπάρχοντα υλικά πράγματα, αλλά από τη σκέψη του, μέσω της νοητικής ύλης που περιγράψαμε.

Σε αυτόν λοιπόν τον νοητικό κόσμο τι υπάρχει; Εύκολα θα πούμε εν  δυνάμει… τα πάντα. Και θα σας πω όχι. Υπάρχουν, μόνο όλα όσα, αρκεί έστω και ένας από εμάς να το έχει ήδη σκεφτεί. Από αυτή την άποψη υπάρχουν όλα ως σκέψεις, και μπορεί ο καθένας μας να πάρει, να συλλάβει, να έλξει, να του κολλήσει στο μυαλό από εκεί, οτιδήποτε «ταιριάζει» με την ψυχολογική κατάσταση της στιγμής.

Στο νοητικό αυτό πεδίο λοιπόν συμπεραίνουμε πως υπάρχει μονάχα το παρελθόν. Πράγματα που έχουν γίνει, αλλά και όλες μα όλες οι σκέψεις του ανθρώπινου είδους από τη δημιουργία του μέχρι και σήμερα, ακόμα και αυτές που ποτέ δεν έφτασαν να έχουν την κατάλληλη δύναμη να υλοποιηθούν. Είναι, όλα τα πράγματα που γνωρίζουμε ως άνθρωποι. Και τι κάνουμε; Το ερώτημα αφορά οτιδήποτε κι αν κάνουμε. Απλά, παίρνουμε από αυτό το πεδίο την κάθε μας ιδέα, γνώμη, κατάσταση, δηλαδή απλά αποτυπώνεται μέσα μας, οπότε μιμούμαστε τελικά πάντα κάτι. Δεν αποφασίζουμε ποτέ εμείς. Αποφασίζουν μόνιμα οι σκέψεις που μας καρφώνονται στο μυαλό ερχόμενες από το πουθενά, νομίζοντας πως εμείς τις σκεφτήκαμε και είναι δικές μας. Ενώ, μπορεί να είναι των προγόνων μας, των γειτόνων, η οποιουδήποτε άλλου έχει βρεθεί στο παρελθόν σε ανάλογη θέση την πρώτη πρώτη φορά δημιουργίας τους. Κι επειδή τις συνειδητοποιούμε ατομικά, νομίζουμε πως είναι το μυστικό μας, ενώ το πεδίο είναι ανοιχτό να συλληφθούν από οποιονδήποτε. Μην ξεχνάμε πως το πεδίο είναι ενιαίο. Έχουμε πλήρη άγνοια όμως ως προς αυτό…

Ε, λοιπόν ότι περιγράφηκε μόλις είναι το έξω που ζούμε, που το βλέπουμε να αντανακλάται μέσα μας, θεωρώντας πως είναι το μέσα μας. Μα μέσα του, ενώ βρίσκουμε μόνο γνωστά παρελθούσα πράγματα επειδή δεν τα είχαμε οι ίδιοι συλλάβει ξανά, θεωρούμε πως με αυτά εκείνη τη στιγμή, αποφασίζουμε για το μέλλον μας. Πως όμως υπάρχει περίπτωση να ζήσουμε ένα μέλλον άλλο, καθοδηγούμενοι από το παρελθόν όταν το ίδιο το παρελθόν είναι απλά μία επανάληψη ούτως ή άλλως; Και πως επίσης θα συλλάβουμε κάτι διάφορο της κατάστασης που ήδη είμαστε; Αφού η ίδια η κατάσταση θα έλξει απλά το όμοιο της; Αν για παράδειγμα βρισκόμαστε σε κατάθλιψη, και όλη μας η ζωή κατακλύζεται από τέτοια δεδομένα, σκεφτόμενοι, δεν υπάρχει περίπτωση κάτι άλλο να εισπράξουμε εντός. Αφού σε αυτό είμαστε μονίμως. Κι όσο πιο πολύ εξακολουθούμε το ίδιο, τόσο περισσότερο θα έλκουμε το όμοιο του…

Το νοητικό πεδίο σε μια πιο βαθιά του ερμηνεία όμως, δεν αφορά τα ήδη διαμορφωμένα αντικείμενα που έχει μέσα του. Το ίδιο το πεδίο, από την οπτική των τοιχωμάτων του αν θέλετε, διακρίνεται ως μία φούσκα, γεμάτη από αδιάπλαστη ύλη, έτοιμη μόνιμα να δονηθεί, και να διαμορφώσει, ότι ο άνθρωπος αποφασίσει. Να υλοποιήσει οπότε, (γιατί έχει αυτή τη δυνατότητα), πράγματα που θα τα «γίνουν» από το ίδιο σκέψη, αλλά που δεν υπάρχουν ήδη μέσα στον νοητικό πεδίο. Σε αυτήν μονάχα την περίπτωση έχει τη δυνατότητα το μέλλον του να είναι διαφορετικό από το παρελθόν του. Ειδάλλως, ζει μόνιμα μία εγκλωβιστική επανάληψη όλων όσων τον έχουν διαμορφώσει και φτιάξει από παιδί. Εκτελεί απλά ένα πρόγραμμα όπως ακριβώς κάνει και ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής, απλά και μόνο γιατί «ταυτίζεται» μονάχα. Δεν δημιουργεί ο ίδιος.

Επειδή όμως ο άνθρωπος μπορεί και «να δημιουργεί σκέψη», αλλά και να δημιουργεί «με την υπάρχουσα σκέψη», γι’ αυτό και είναι δημιουργός. Γιατί η σκέψη είναι η αρχή του κάθε τι πριν φτάσει σε ωρίμανση υλοποίησης - εμφάνισης στην ύλη. Είναι ακριβώς όπως κάθε εγκυμοσύνη που θέλει τον χρόνο της ως την γέννηση, εμφάνιση του παιδιού. «Εν αρχή ήν ο Λόγος» όμως. Η αιτία δημιουργίας του κάθε τι, κρύβεται πάντα πριν, και πίσω από την κάθε του εμφάνιση. Τίποτα λοιπόν «δεν είναι τυχαίο». Απλά η συλλογική συνείδηση κατασκευάζει μη συνειδητά, συγκεντρώνοντας το ανάλογο δυναμικό. Έτσι έχουμε γεγονότα τρανταχτά από πολλές κοινές συνειδήσεις, μικρότερα, μιας ομάδας ατόμων, και ακόμα πιο μικρά, σε ατομικό επίπεδο.

Για να γίνει συνειδητή η κάθε δημιουργία, πρέπει ο άνθρωπος να διαχειριστεί τη λεγόμενη ελεύθερη βούληση του. Και για να φτάσει σε αυτήν ώστε να τη χρησιμοποιεί, είναι αναγκαίο να βρίσκεται σε μια μαθητεία η οποία χρειάζεται σπουδή. Χρειάζεται εργασία, προσοχή και υπομονή για να παραχθεί έργο, δηλαδή να πραγματοποιηθεί στον κατάλληλο χρόνο μία μετατόπιση της συνείδησης του από τα εξωτερικά πράγματα, στην πηγή των αιτιών τους, ώστε να είναι σε θέση να πάρει τη μοίρα του κατόπιν στα χέρια του. Ή ευστοχότερα τη μοίρα της εξέλιξης του στα χέρια του. Γιατί στην ουσία, με τις δυνάμεις και την προσήλωση του μόνο μπορεί να προχωρήσει. Δεν μπορεί ούτε κάποιος «να μας εξελίξει», αλλά και ούτε να κάνει αυτή τη δουλειά για μας. Υπάρχει και η «γραφειοκρατία» κατά κάποιον τρόπο του αόρατου όπως και η «βαθμολόγηση» του. Το ίδιο το σύμπαν καταγράφει και την παραμικρή μας κίνηση. Πόσο μάλλον την πρόοδο μας ως συνειδήσεις στο ταξίδι μας μέσα από τη συνειδητότητα και την εστίαση της προσοχής.
Εδώ φυσικά, δεν αναφερόμαστε στα εξωτερικά γεγονότα. Τα εξωτερικά, είναι πάντα απόρροια της εσωτερικής μας κατάστασης. Μιλάμε, για τη διαχείριση των φορέων μας, και την ευτυχία μας. Όχι το «τι» θα γίνει στη ζωή μας. Αυτό είναι το τελευταίο, μια και όλα όσα ζούμε, υπάρχουν, ακριβώς για την εξέλιξη μας και δεν εξυπηρετούν κανέναν απολύτως άλλον σκοπό.  

Με τα παραπάνω, διαπιστώνουμε τους λόγους για τους οποίους γίνεται απαιτητό να αλλάζουμε ένας ένας, ώστε να μπορεί να υπάρξει και ελπίδα, να αλλάξει κάποτε και συνολικά ο κόσμος που ζούμε. Η σκέψη, είναι κυρίαρχη!

Σε αυτό έγκειται και η διαφορά του ανθρώπου, καθώς και η ανωτερότητα του σε σχέση με τα υπόλοιπα πλάσματα του πλανήτη. Τα ζώα λειτουργούν μονάχα με τα ένστικτα επιβίωσης. Ο άνθρωπος έχει ένα σιν εκτός των ενστίκτων, γιατί μπορεί να λειτουργεί και με το νου. Δηλαδή να «αποφασίζει» το «πως» θα λειτουργήσει. Να αποφασίζει να δημιουργήσει σκέψη, ή να εκμεταλλευτεί κάποια από αυτές που συλλαμβάνει υιοθετώντας την επειδή τον εξυπηρετούν. Δεν είναι ζώο. Έχει ως δώρο τη δυνατότητα «να γίνει» Άνθρωπος. Αν όμως συνειδησιακά βρίσκεται στο επίπεδο του ζώου, απλά λειτουργεί ως «ζωάνθρωπος». Δηλαδή βρίσκεται ακόμα στο στάδιο της μετατόπισης του από το ζωικό επίπεδο σε αυτό του Ανθρώπου, αλλά δεν το έχει ακόμα κατακτήσει. Αυτό γίνεται μόνο συνειδητά, και ποτέ από μόνο του. Από μόνοι τους, λειτουργούν μονάχα οι μηχανισμοί που σχετίζονται με τα ένστικτα μια και εκεί, δεν είναι απαραίτητη η συνεισφορά της σκέψης.

Να ο λόγος που υπάρχει το τρίτο στάδιο από τα τρία που αναφέρθηκαν στην αρχή του κειμένου. Και γι’ αυτό και είναι απαιτητές οι διαλογιστικές τεχνικές για τον άνθρωπο. Για να καταφέρει τουλάχιστον αρχικά όταν είναι μόνος, σε γκρουπ διαλογισμών, ή όταν ο ίδιος έχει βάλει τον καθημερινό διαλογισμό στη ζωή του, να ξεφεύγει από την εξωτερική ζωή, και να μην παραμένει σ’ αυτήν μέσα του όταν χαλαρώνει μόνος. Γιατί εκείνη ακριβώς τη στιγμή μπρος του, δεν υπάρχει αντικειμενικά τίποτα από τη ζωή του. Να μάθει δηλαδή να ηρεμεί εσωτερικά, δίχως την ένταση του νου. Αργότερα, αποταυτισμένος ακόμα και εντελώς από κάθε μορφή – σκέψη. Η εκπαίδευση του στέφεται από επιτυχία, όταν τελικά καταφέρνει να βρεθεί, εντελώς έξω από το πεδίο της σκέψης…

Για να μάθουμε να σκεφτόμαστε, πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε πως το μέσα μας, δεν είναι η εξωτερική μας ζωή. Λόγω της συνειδητότητας μας που είναι μόνιμα προσανατολισμένη σε αυτήν απλά η προσοχή μας ακόμα και στρεφόμενη εντός, πάλι στην εξωτερική ζωή βρίσκεται. Επειδή όμως δεν γνωρίζουμε την ύπαρξη άλλου σταδίου - επιπέδου, δεν συνειδητοποιούμε πως αυτά τα δύο είναι ένα και το αυτό!

Όταν πραγματικά βιώσει κάποιος το νοητικό πεδίο στην αγνή του μορφή, δεν θα βρει τίποτα μέσα σε αυτό. Ούτε εικόνες, ούτε πεθαμένους, ούτε αγίους, ούτε θεούς, ούτε δαίμονες, ούτε συμβάντα, ούτε πράγματα, ούτε χρώματα, ούτε καν φως. Το πραγματικό πνευματικό φως είναι πολύ παραπέρα, και δεν είναι «οπτικό» αλλά «αισθαντικό»… Και δεν υπάρχει μέσα του τίποτα που να παραπέμπει σε μορφές...

Μετά την αποταύτιση από τις μορφές – σκέψεις μπορεί πλέον να προχωρήσει και παραπέρα, γι’ αυτό και λέμε απαιτητά, εκμάθηση παύσης της σκέψης, ή ευστοχότερα, υπέρβαση της. Γιατί απλά υπάρχουν πολλά άλλα πέρα από τη σκέψη και το νοητικό…

Από εδώ αρχίζει να διαφαίνεται αμυδρά το αληθινό και ποτέ εντός της νόησης. Οι θεωρίες, οι ιδεολογίες, οι γνώμες, δεν αφορούν την πραγματικότητα γιατί όλα αυτά βρίσκονται και πάλι εντός του πεδίου της ψευδαίσθησης. Και ψευδαίσθηση, είναι ακριβώς ότι ζούμε, υπάρχουμε, και έχουμε δημιουργηθεί ως άνθρωποι σε αυτό το συγκεκριμένο πεδίο νομίζοντας πως όλα όσα υπάρχουν αλλά και είμαστε, είναι μονάχα όσα βλέπουμε, ακούμε, γευόμαστε, μυρίζουμε και ακουμπάμε. Απλά, το φάσμα που αντιλαμβανόμαστε, είναι από αυτά που συλλαμβάνουν μόνο οι πέντε μας αισθήσεις. Έξω, ή πέρα από αυτές είναι το θέμα τι υπάρχει… Δηλαδή, πέρα από την καθαρά σωματική μας ύπαρξη. Αφού τα πάντα δημιουργούνται αρχικά στο πεδίο της σκέψης, κι εμείς λοιπόν έχουμε προέλθει από επάνω, καταλήγοντας κάτω. Γι’ αυτό και σε γραπτά συναντάμε να αποκαλούνται οι άνθρωποι «νοητικοί πυρήνες». Σπινθήρες, είμαστε πολύ μα πολύ πιο πάνω, με άλλα χαρακτηριστικά…

Οπότε, δεν δύναται ποτέ να γίνει το ανάποδο. Να αλλάξει δηλαδή κάτι καθαρά σε εξωτερικό επίπεδο ώστε να αλλάξει κάτι μέσα μας. Στην ψυχολογία μας, στη διάθεση μας, στο μέλλον μας, στην πρόοδο μας από την ίδια μας τη συνείδηση, μέχρι και την τελευταία πιο τετριμμένη διευθέτηση των πραγμάτων της καθημερινής μας ζωής. Τίποτα από αυτά δεν μπορεί ριζικά να αλλάξει, ή να «γιατρευτεί» αν δεν αλλάξει η βάση σε μας, και δεν συνειδητοποιήσουμε και άλλα πράγματα για τον εαυτό μας…

Το πρόβλημα δεν είναι το ότι είμαστε απλοί άνθρωποι. Το πρόβλημα είναι, ότι νομίζουμε πως είμαστε μόνο αυτό! Να ο λόγος που είμαστε φυλακισμένοι γιατί ως απλοί άνθρωποι όλος ο αγώνας μας είναι να γίνουμε κάτι σπουδαίο εξωτερικά, ενώ είμαστε ήδη σπουδαίοι ως ολότητες!

Μοιραία λοιπόν αντιλαμβανόμαστε πως όσο βρισκόμαστε ως είδος και λειτουργούμε μόνο έως το νοητικό πεδίο ταυτισμένοι με τα περιεχόμενα του, δεν είμαστε ελεύθεροι, όσες θεωρίες κι αν αναπτύσσουμε, όσες επαναστάσεις κι αν κάνουμε σε όλη μάλιστα τη γήινη ζωή μας, σε όσους Θεούς κι αν ορκιζόμαστε ότι πιστεύουμε….

Για το πως και το γιατί βρεθήκαμε εδώ έχουν γραφτεί διάφορα που τα βρίσκουμε βασικά σε αρχαία κείμενα. Όμως παρόμοια είναι και αυτά που λέγονται από φωτισμένους ανθρώπους που κατά καιρούς έζησαν και ζουν ανάμεσα μας. Τίποτα από αυτά δεν μας εξυπηρετεί όμως πρακτικά, παρά μόνο στο να μας υποψιάσουν, για να αποφασίσουμε να φτάσουμε στο σημείο να ανακαλύψουμε μόνοι μας αν και κατά πόσο συμβαίνουν, και τι ακριβώς. Όταν, θα καταφέρουμε να βρεθούμε στο ανάλογο επίπεδο που θα  πληροφορηθούμε άμεσα και βιωματικά για όλα, τότε θα μπορούμε να φέρουμε και άποψη. Πως αλλιώς νωρίτερα, αν οι ίδιοι δεν τα έχουμε ζήσει; Καταλαβαίνετε πόσο άχρηστες είναι οι θεωρίες του «μπορεί έτσι», ή «μπορεί και αλλιώς»;

Αυτό που μετράει, είναι τι κάνουμε λοιπόν εδώ, τώρα, με όλα όσα μας παρέχονται. Πως επιλέγουμε να ζούμε, και «που» ζούμε μέσα μας. Μεταφέρουμε τα έξω μέσα, ή αποφασίζουμε να μάθουμε να σκεφτόμαστε, αλλά και να γνωρίσουμε το πως θα μπορέσουμε να επιλέγουμε από τις σκέψεις που συλλαμβάνουμε το ποιες θα υιοθετήσουμε. Με ποια κριτήρια; Αυτά, ανήκουν στα πράγματα που αποτελούν την «ύλη» την μαθητείας μας στη ζωή.

Για να σκεφτούμε ουσιαστικά, μόνο βρισκόμενοι έξω από τη σκέψη είμαστε σε θέση να μπορέσουμε να το καταφέρουμε. Γιατί είπαμε: Διαφορετικά, θα παπαγαλίζουμε από το πεδίο της σκέψης ότι «κολλά» στο κεφάλι μας. Αν όμως στοχαζόμενοι, ή διαλογιζόμενοι αν θέλετε, συλλαμβάνουμε εκτός νοητικού πεδίου όσα συλλαμβάνουμε, τότε, «κατεβάζουμε» στο νοητικό πεδίο νέες, φρέσκιες ιδέες που γεννήθηκαν από εμάς. Τότε, το «μπολιάζουμε» με κάτι πνευματικό… Δονούμε την καθαρή νοητική ύλη δημιουργώντας πλέον ένα «στίγμα» σκέψης, και επειδή το πεδίο είναι ενιαίο όπως είπαμε, υπάρχει η δυνατότητα να συλλάβει αυτήν την σκέψη ο οποιοσδήποτε στοχαστεί, αναρωτηθεί, βρεθεί, σε κατάσταση παρόμοια με αυτή που οι ίδιοι δονηθήκαμε κατά την σύλληψη. Έτσι γίνεται…

Αυτό κάνουν οι πρωτοπόροι της φυλής, αλλά και οι άνθρωποι, που δεν δρουν μιμούμενοι τους άλλους στη ζωή τους, αλλά ούτε και  είναι εμποτισμένοι από προγραμματισμούς. Είναι αυτοί που ενεργούν βάση της καθοδήγησης «του μέσα τους» που λέμε, ακόμα κι αν κανείς δεν συμφωνεί μαζί τους, κανείς δεν τους συμμερίζεται, και κανείς δεν έχει ξανακάνει τίποτα από αυτά που οι ίδιοι τολμούν.

Που κολλάει το συναίσθημα τώρα σε όλα αυτά; Το συναίσθημα, είναι απλά «η κόλα» για να υλοποιηθεί κάτι. Όταν είμαστε προσκολλημένοι σε συνήθειες και πεποιθήσεις, νομίζοντας πως αυτό που είμαστε είναι μόνο η υλική μας υπόσταση, τότε διακατέχεται όλη μας η ζωή από ανασφάλεια, σύνδρομα κατωτερότητας, εμμονές, ανεπάρκεια, ενοχές, φόβο. Όλοι μας. Έτσι, είναι φυσικό να λειτουργούμε μόνο με το λεγόμενο «εγώ» που είναι η προσωπικότητα μας, άρρηκτα συνδεδεμένο με το σαρκικό μας περίβλημα, το σώμα μας. Έχοντας όλα τα παραπάνω βαριά συναισθηματικά δεδομένα όμως ως αποσκευές, ότι προσπάθεια και να κάνουμε για να έχουμε μια ζωή με την οποία θα είμαστε ήρεμοι και ευτυχισμένοι πάει στο βρόντο. Κι αυτό, γιατί με τα συναισθήματα που υπάρχουν μέσα μας ότι κι αν σκεφτούμε, θα το έλξουμε ασυνείδητα με μια «κόλα» που θα το τραβήξει, η οποία συναισθηματικά θα είναι ανάπηρη. Σημαίνει πως μόνο με την προσωπικότητα μας, ευτυχία στη ζωή, δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ μας να βιώσουμε. Διότι η πραγματική ευτυχία, περιλαμβάνει το να γνωρίζουμε το πως έχουν τα πράγματα και στα ανώτερα πεδία και με βάση αυτά να πορευόμαστε. Όχι μονάχα με τα προβληματικά δεδομένα του εδώ πεδίου. Γιατί μόνο τότε μπορούμε να βάλουμε στο παιχνίδι μέσω της βούλησης μας κι άλλες δυνατότητες μας σε λειτουργία, για να μπορέσουμε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.

Αυτό, δεν μπορεί να γίνει αν πρώτα, δεν αναλάβουμε την ίδια μας την ύπαρξη. Με το να πάρουμε πίσω ότι μας ανήκει, και να εντάξουμε τον εσωτερικό κόσμο στη συνείδηση μας που ενώ υπάρχει, κατακλύζεται από το εξωτερικό σκηνικό και εξαιτίας αυτού εννοείται πως τον θεωρούμε ανύπαρκτο. Να καταφέρουμε κατόπιν να συνειδητοποιήσουμε την σύνδεση των δυο τους ως ένα, και πως όλα προέρχονται από το αόρατο, για να είμαστε έτοιμοι και για παραπέρα. Μόνο εργαζόμενοι μέσα μας μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την πραγματικότητα για μας, ώστε να μπορούμε τελικά και μέσα στην ύλη να ζήσουμε ευτυχισμένοι. Όχι νωρίτερα φίλοι μου. Νωρίτερα, όλα εδώ είναι άσκοπα, παροδικά, βασανιστικά σκληρά, γεμάτα απογοήτευση και πόνο. Κάποιες στιγμές χαράς βέβαια τις περνάμε κατά καιρούς, αλλά αντικαθιστούνται πάρα πολύ γρήγορα από κάτι παντελώς αντίθετο που μετανιώνουμε την ώρα και τη στιγμή που χαρήκαμε…

Η αγάπη, η συμπόνια, η αλήθεια, είναι πολύ μακρύτερα από τη σκέψη, κι ακόμα μακρύτερα από τον κόσμο που έχουμε μάθει να ζούμε. Καλά τα λόγια περί εξέλιξης αλλά δεν είναι αυτό η Πνευματικότητα. Ούτε όμως και όλα όσα ως λάβαρο διαφημίζονται με ταμπέλα «τη θετικότητα» ή την «θετική σκέψη». Σαφώς και αυτό είναι το πρώτο βήμα αλλά ως εκεί. Όσο υπάρχει ο διαχωρισμός θετικού – αρνητικού (και αντίστοιχα καλού κακού) όμως, με εμμονική ταύτιση στο θετικό, εμπεριέχει το κουκούλωμα όλων όσων χρειάζεται να «δει» και να «αντικρίσει» ο άνθρωπος, τα οποία βρίσκονται πίσω από την ωραιοποιημένη «βιτρίνα» που έχει φτιάξει για τον εαυτό του. Πρέπει «να δει τι κάνει», και «τι έχει κάνει» ως τώρα πεντακάθαρα σε όλη μάλιστα του ζωή του. Αν είναι ήδη ευχαριστημένος με αυτό που είναι, τότε γιατί να ψάξει ενδότερα; Γιατί να εξελιχθεί αν είναι ήδη όλα καλά; Εδώ, ψάχνουμε τη ρίζα του ανικανοποίητου. Γι’ αυτό, είναι απαιτητό να συνειδητοποιήσουμε αλλά και να παραδεχτούμε «τον κακό» μας εαυτό πρώτιστα, με όλες τις κεκαλυμμένες προθέσεις που κρύβονται από πίσω για τις οποίες ντρεπόμαστε, ακριβώς γι’ αυτό και τις καταχωνιάζουμε. Θυμάστε από παραπάνω; Οι αμυντικές λειτουργίες των ενστίκτων…  Επιλέγοντας το θετικό, δεν υπερβαίνουμε το αρνητικό. Απλά το κρύβουμε.

Όταν «μας δούμε», οπωσδήποτε όχι μόνο θα ντραπούμε, αλλά θα κλάψουμε πικρά συνειδητοποιώντας τι είμαστε… Αυτός ακριβώς ο πόνος της συνειδητοποίησης και μόνο, είναι ικανός να «μας εκτινάξει» έξω, καί από το καλό, καί από το κακό. Να γνωρίζουμε, πως όλα βρίσκονται μέσα μας. (Εντός του νου μας έτοιμα για εντολές). Και πως εμείς θα επιλέξουμε τι θα λειτουργούμε. Μόνο βρισκόμενοι έξω από το δίπολο μπορούμε «συνειδητότατα» πλέον και με επίγνωση να «επιλέξουμε» το θετικό, ως έκφραση μας εξωτερικά. Όχι νωρίτερα… Νωρίτερα, κινούνται οι προγραμματισμοί προστασίας του εγώ μας, οπότε αμυνόμαστε μονίμως… Δεν φοβόμαστε τους άλλους τελικά, τον κακό δικό μας εαυτό φοβόμαστε αγαπητοί μου!

Το καλό και το κακό, το θετικό και το αρνητικό, βρίσκονται μονάχα εντός τους πεδίου της σκέψης. Γιατί η ίδια η σκέψη είναι το δίπολο. Και είναι φυσικό. Εκεί αρχίζει ο διαχωρισμός μέσω της κάθε διαφοροποίησης. Έτσι το «άλλο είναι το κακό» και «άλλο είναι το καλό», κι αυτό, πάλι συλλαμβάνουσα σκέψη είναι. Την ευδαιμονία όμως για παράδειγμα, ή τη βιώνεις, ή όχι. Δεν έχει αντίθετο. Δεν μπορείς «να σκεφτείς» την ευδαιμονία. Δεν είναι εκ’ φύσεως διαχωρίσιμη γιατί ή είναι απλά, (βρίσκεσαι σε αυτήν) ή δεν είναι. (Βρίσκεσαι τότε δηλαδή απλά στο διαχωρισμό μ’ αρέσει – δεν μ’ αρέσει που αφορά την προσωπικότητα σου).

Με τον ίδιο τρόπο, αντίθετο δεν έχει ούτε και η αγάπη. Ή αγαπάς, είσαι δηλαδή ο ίδιος αγάπη, ή δεν έχεις καμία σχέση μαζί της. Δεν μπορεί να αγαπάς σήμερα, και αύριο με τον άλλον να σκοτώνεσαι επειδή δεν συμφωνεί μαζί σου ή δεν έκανε αυτό που ήθελες. Τότε, είσαι απλά ακόμα στο δίπολο… Το πραγματικό, είναι πάνω από τους διαχωρισμούς, ακριβώς επειδή είναι πάνω από το πεδίο της σκέψης.

Τις σκέψεις τις συλλαμβάνεις, και μόνο τις βλέπεις. Δεν είσαι μια μούμια όμως που δεν ανταποκρίνεται σε τίποτα. Απλά δεν καθορίζουν το είναι σου, τη ζωή, αλλά και τη συμπεριφορά σου. Τις κοιτάς, τις εξετάζεις, χωρίς αναγκαστικά να τις πιστεύεις. Ότι σε καθοδηγεί, είναι αισθήσεις και βιώματα πρώτιστα. Από αυτά, και αφού είσαι σε επαφή μαζί τους, μετά, καθορίζεις να σκέφτεσαι ανάλογα, έχοντας τα όμως ως τις βάσεις σου. Ανοιγμένος σε αυτό το κανάλι, παύεις να συγκρίνεις τον εαυτό σου. Κοιτάς ήρεμα τη δουλίτσα σου, εργάζεσαι με τους φορείς σου βλέποντας τους να «σε σκανδαλίζουν» κατά καιρούς, κι έτσι δυναμώνεις, μια κι Εσύ έχεις πάντα τον τελευταίο λόγο. Αφήνεις τα πράγματα να συμβαίνουν λοιπόν στη ζωή σου, προσπαθώντας να μην επεμβαίνεις σχεδόν σε τίποτα. Ο καθένας λογοδοτεί μονάχα στον εαυτό του. Συμπράττεις με τα πράγματα έτσι, δεν προκαλείς μόνιμα αντιστάσεις. Κάθε τι που έρχεται σε σένα έχει το λόγο ύπαρξης του και την αιτία δημιουργίας του για την οποία  φέρεις την ευθύνη σου. Το γνωρίζεις πως έχεις λειτουργήσει για την εμφάνιση της γιατί απλά αλλιώς, δεν θα σου εμφανίζονταν! Το διαχειρίζεσαι λοιπόν «λύνοντας» το σε όσο μεγαλύτερο βάθος συνειδητοποίησης μπορείς γιατί ξέρεις πως αν δεν το κάνεις, στην καλύτερη περίπτωση θα ξαναεμφανιστεί λίγο πιο κάτω, στη χειρότερη πολύ αργότερα, με πολύ πιο δύσκολο σενάριο. Γι’ αυτό και το λύνεις οπότε άμεσα, αναζητώντας και βρίσκοντας, την αιτία μέσα σου που συνέβαλε στη δημιουργία του, αν βέβαια θέλεις να πάψει να υφίσταται. Κι αυτό, αναφέρεται στα κακώς κείμενα που λέγαμε παραπάνω των πραγμάτων που ενώ τα έχουμε, δεν θέλουμε να τα δούμε και να τα παραδεχτούμε. Γνωρίζοντας το όμως, προκαλείς τα πράγματα. Και ξέρεις, ότι κάθε μα κάθε δυσαρέσκεια σου στο οτιδήποτε, είναι απλά ένα ακόμα άλυτο ζήτημα μέσα σου.

Η ανώτερη ας το πούμε σκέψη από την άλλη που υλοποιεί «ευτυχία», έχει να κάνει με το να μην εξαρτάσαι από τα εξωτερικά. Ξέρεις πως γι’ αυτά, ασχολείται το σύμπαν και σου φέρνει επακριβώς αυτό που σου αναλογεί. Είναι γιατί είσαι σε επαφή με ότι πραγματικά χρειάζεσαι και τότε, «συμφωνείς» απόλυτα με αυτό που σου φέρνει το σύμπαν και που ζεις, γιατί συμπίπτει να είναι ακριβώς αυτό που θέλεις. Δεν υπάρχει καμία διαφωνία.

Οι διαφωνίες από αυτά που μας έρχονται είναι ακριβώς επειδή άλλα νομίζουμε πως θέλουμε ως προσωπικότητες, και άλλα πραγματικά χρειαζόμαστε ως αυτό που Είμαστε στ’ αλήθεια. Το σύμπαν αυτό το γνωρίζει. Εμείς όχι. Υλοποιείς, αυτό που είναι για σένα. Αυτό, για το οποίο ήρθες εξ’ αρχής εδώ, και ο καθένας μας. Γιατί δεν δύναται από τα πράγματα που έχουμε ή ζούμε να εξαρτάται το πόσο ευτυχισμένοι είμαστε. Τότε, αυτό από μόνο του δείχνει αν συμβαίνει, πως κάπου κάνουμε εμείς λάθος. Λάθος, με την έννοια πως δεν έχουμε ακόμα φτάσει στο μαθησιακό επίπεδο του να «συμπράττουμε» με το σύμπαν, αντί να προκαλούμε αντιστάσεις προς αυτό.

Η ευτυχία, έγκειται στην ίδια την κατάσταση της ύπαρξης που Είμαστε. Αν δεν είμαστε ευτυχείς, απλά ακόμα, δεν είμαστε στη συνειδητοποίηση της μη διαφοροποίησης μας από αυτήν. Σημαίνει πως έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας. Έναν δρόμο, που μόνο όταν το αποφασίσουμε θα τον διαβούμε βήμα το βήμα, ανάσα την ανάσα, στιγμή τη στιγμή…

Να είστε όλοι καλά φίλοι μου, μέσα από τα τρίσβαθα της καρδιάς μου!


ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ

Η ζωή, έχει άπειρες πλευρές & όψεις. Λάθος μας μεγάλο το να ταυτοποιούμε τον εαυτό μας σε έναν μονάχα ρόλο & να τον υπερασπιζόμαστε μάλιστα & φανατικά. Όχι!

-Είμαστε & μοναχικοί, & με πλούσια γκάμα αληθινών φίλων εργαζόμενοι με τις σχέσεις μας φροντίζοντας τες, αλλά & εργαζόμενοι σε πρωτογενή βάση με τον εαυτό μας ανεξάρτητα του τι κάνουν «οι φίλοι μας» ή «οι σύντροφοι μας». Η οπτική μας είναι στο τι κάνουμε εμείς, όπως & στο ποια η δική μας ευθύνη μέσα στους δεσμούς που αναπτύσσουμε.
-Είμαστε, & δυνατοί, & ευάλωτοι.
-Καί σοβαροί, & τρελάρες.
-Καί ιδιοφυείς, & ανόητοι πολλές φορές.
-Καί ανιδιοτελής, αλλά & με όρια που καθορίζονται από την ηθική μας!
-Αγαπάμε τους άλλους, αλλά ακριβώς επειδή σεβόμαστε & αγαπάμε τον εαυτό μας!

-Είμαστε & Πνεύμα, & ύλη.
Γι' αυτό φέρουμε ανθρώπινες ιδιότητες με αδυναμίες από τη μια, αλλά χωρίς να είμαστε άτρωτοι από την άλλη όταν καταφέρνουμε να ανυψωνόμαστε πάνω από αυτές. Όμως παράλληλα με την τρωτότητα μας στην ύλη, υπάρχει & η εσώτερη μας δύναμη & μεγαλοψυχία που μπορεί να φτάσει σε υπέρμετρα ύψη!!!

Η ουσία είναι να αποφεύγουμε την πίεση όντες ταυτισμένοι με κάποια μόνο χαρακτηριστικά, ώστε να μπορούμε να εκφράζουμε τα πάντα, έχοντας αναπτύξει όμως επίγνωση της κατάλληλης κάθε φορά λειτουργίας «στην ώρα της», χωρίς να εξαρτόμαστε όμως φυσικά από αυτήν.

Πρέπει να δώσουμε το δικαίωμα στον εαυτό μας & να πονά, & να νιώθει λίγος, & να νιώθει ανασφάλεια, & να νιώθει μικρότητα, & να νιώθει μοναξιά, & να νιώθει θυμό, & να νιώθει ακόμη & αηδία, χωρίς να μας κατηγορούμε γι' αυτά ή να νιώθουμε ένοχοι γιατί θα θέλαμε να υπάρχουν μόνο όμορφα ή ανώτερα αισθήματα μέσα μας αλλά κυρίως, χωρίς όλα τα παραπάνω «άσχημα» συναισθήματα να φτάνουν να μας καθορίζουν. Να δίνουμε χώρο μέσα μας & χρόνο, ώστε να γίνεται επιλογή & μετατροπή τους πριν φτάσουμε να τα λειτουργήσουμε αφού «δεν μας αρέσουν». Κατά βάση να επιτρέψουμε να υπάρχουν, να τα παραδεχτούμε, & να τα αποδεχτούμε.

Είμαστε πολύ πέρα από τα συναισθήματα που νιώθουμε. Ακριβώς γι' αυτό & έχουμε τη δυνατότητα να διαχωριζόμαστε από αυτά κατά βούληση οπότε να αλλάζουν τελικά μόνα τους, όταν όμως ηθελημένα αλλάζουμε την οπτική μας. Αυτό γίνεται μόνο εμβαθύνοντας. Γιατί τα αίτια πάντα της κάθε δυσαρέσκειας μας έχουν να κάνουν με την ταύτιση μας με το ανθρώπινο «εγώ». Αν η ταύτιση αυτή αντικατασταθεί με μια βαθύτερη, αυτόματα μεταμορφώνεται & η οπτική μας, γιατί πλέον «βλέπουμε» από άλλη βάση μέσα μας, χωρίς να βασίζεται στον εγωκεντρισμό του εγώ μας.

Αυτή η αλλαγή είναι η διαφοροποίηση της συνειδησιακής μας θέσης, που λύνει αυτόματα & τα προβλήματα μας. Ή αν θέλετε, αλλάζει τη βαρύτητα που φέρουν στην ψυχολογία μας. Αφού αφαιρέσουμε πρώτα από πάνω μας τον μαύρο χιτώνα της κατάρας του να είμαστε «αμαρτωλοί» από γέννα, & άχρηστα όντα που έχουν κληρονομήσει μόνο ζωώδη ένστικτα, δικαιολογώντας τις πράξης μας εξαιτίας τους, ή χρησιμοποιώντας τα για κάλυψη & αποποίηση των ευθυνών μας. Χιτώνα που μας φόρτωσαν μεν οι άλλοι, αλλά που συνεχίζουμε εμείς να διαιωνίζουμε ως είδος από γενιά σε γενιά δε, γιατί με τα ίδια ακριβώς που μας μάθαμε μαθητεύουμε κι εμείς με τη σειρά μας τα παιδιά μας, με την ιστορία να εξακολουθεί να επαναλαμβάνεται επ’ άπειρο... Πρέπει να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος, & για να σπάσει χρειάζεται να πιστέψουμε, & να φτάσουμε να διαπιστώσουμε πως ναι, έχουμε επιλογή & δεν είμαστε καταδικασμένοι…

Μόνο με την μετατόπιση της συνειδησιακής μας θέσης έχουμε τη δυνατότητα να αρχίσουμε να βλέπουμε τα πάντα εντελώς διαφορετικά, γιατί τότε θα έχουν όντως αλλάξει τα πράγματα για μας, ενώ σε εξωτερικό επίπεδο όλα θα έχουν παραμείνει επακριβώς τα  ίδια. Αυτό είναι το τεράστιο μυστικό για την ευτυχία μας στην ζωή εδώ!

Ακόμα πιο βαθιά ως επεξήγηση αυτού; Επιτρέποντας στον εαυτό μας να είμαστε & ανώτερα όντα πέραν της ύλης, ταυτιζόμενοι με επιλογή & με αυτή μας την ιδιότητα, γνωρίζουμε πως κάθε αδυναμία μας οφείλεται στην ταύτιση μας μονάχα με την ανθρώπινη μας φύση, που όμως είναι εξολοκλήρου αυτού του κόσμου… Φυσικά περιλαμβάνει το υλικό μας σώμα ως τον φορέα για να βρισκόμαστε εδώ, & το λεγόμενο χαρακτήρα μας με τις πεποιθήσεις του, που & τα δύο μαζί αφορούν αυτό που ονομάζουμε «εγώ» μας, αλλά που τελικά αποτελεί μόνο κατά το ήμισυ αυτό που πραγματικά  είμαστε.

Κανονικά λοιπόν, αυτό που έχουμε την υποχρέωση να βρούμε οι ίδιοι μέσα μας ώστε να το διδάξουμε & στα παιδιά μας, είναι η υπόλοιπη μας ταυτότητα η οποία παραμένει παντελώς άγνωστη, μας φαντάζει γραφική, & είναι παραγκωνισμένη χιλιετηρίδες τώρα… Μόνο τότε υπάρχει ελπίδα τελικά να αλλάξουμε ώστε να αλλάξουν & τα εξωτερικά πράγματα για μας, όπως φυσικά & να αλλάξει & συλλογικά αυτός ο κόσμος… Γιατί είναι όντως ο μόνος τρόπος & η μοναδική μας ελπίδα.

ΤΟ «ΜΕΓΑ» ΖΗΤΗΜΑ, Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ


Όλες οι φιλοσοφίες του κόσμου μας κάνουν γνωστό πως το μυαλό μας είναι το εμπόδιο στην ευτυχία μας γιατί είναι αυτό που σκιάζει την αναγνώριση της Αληθινής μας φύσης... Υπό αυτή την έννοια το μυαλό μας, είναι εχθρός μας άρα, & ο μοναδικός μας αντίπαλος. Όλες οι μάχες μας οπότε διεξάγονται μέσα μας & ποτέ «απέναντι» μας με την κατάσταση ή τον κάθε απέναντι μας, έξω δηλαδή από εμάς.

Για να νικήσεις όμως έναν εχθρό σε μάχη, πρέπει να τον γνωρίσεις & να τον κατανοήσεις, ώστε να βρεις τα «τρωτά» του σημεία γιατί διαπιστωμένα μια κατά μέτωπον επίθεση ως τώρα δεν σε έχει οδηγήσει πουθενά.... Η δράση φέρνει δράση, & η βία επίσης βία με το κάθε αποτέλεσμα να σε βρίσκει πάντα σε μια χειρότερη από την κάθε προηγούμενη κατάσταση & τανάπαλιν να ξεκινά ο ίδιος κύκλος που μόλις έκλεισε με την απογοήτευση κι αυτό ξανά & ξανά. Η ιστορία της ζωής μας…

Η γνώση του «εχθρού» επί του προκειμένου αφορά την γνωριμία σου με κάποιες απαντήσεις στις ερωτήσεις που τίθενται & είναι οι εξής:
1.Τι είναι η σκέψη;
2.Ποια η λάθος λειτουργία της;
3.Ποια η ορθή της λειτουργία;
&
4.Τι κάνεις εσύ ως πράξη στη ζωή σου από τις απαντήσεις που προκύπτουν;

Γιατί μόνο η κατανόηση του «τι κάνεις» μπορεί να σε οδηγήσει σε μια οδό αλλαγής, & με την αλλαγμένη σου δράση πλέον να αποκομιστούν άλλα αποτελέσματα αυτά, των διαπιστώσεων της αλλαγής σου. Μέσα σου είναι αυτό που αλλάζει. Και η συνειδητότητα σου είναι κυρίως που διευρύνεται να το διευκρινίσουμε! Γιατί πρώτα αλλάζουμε (συνειδητοποιώντας), & μετά λειτουργούμε προς αυτή την κατεύθυνση. Αλλιώς, ανεξέλεγκτα μας κατευθύνει η ζωή μόνη της, χωρίς να έχουμε την επίγνωση της & να συμπράττουμε ουσιαστικά παρέα, γιατί αυτό είναι το ζητούμενο: Ούτε να δρούμε μόνοι μας επειδή μας κατέβηκε στο κεφάλι & η ζωή να θαρρούμε είναι εναντίον μας, ούτε να αφηνόμαστε να μας παίρνει ο άνεμος από εδώ κι από εκεί αλλά, να έχουμε επίγνωση της κατεύθυνσης της ζωής & να πορευόμαστε αρμονικά μαζί της!

Λοιπόν πάμε στις ερωτήσεις:
1η ερώτηση: Τι είναι η σκέψη;
Η σκέψη είναι πληροφορία. Πληροφορία που αναγνωρίζεται, συλλαμβάνεται,  αποτυπώνεται από αυτό το όργανο που ονομάζεται εγκέφαλος. Είναι ενέργεια που μεταφράζεται ως μία «γνώμη» για κάτι. Δεν είναι αλήθεια, δεν είναι πραγματικότητα, δεν είναι βίωμα, δεν είναι ζωή. Είναι δεδομένα. Απλά δεδομένα.

2η ερώτηση: Ποια η λειτουργία της;
Μια & η σκέψη είναι πληροφορία η λειτουργία της είναι απλά να μας θέτει στο τραπέζι τις διάφορες «γνώμες» & ως εκεί!!! Κάτι άλλο μέσα μας θα πρέπει να «διαχειριστεί» την κάθε πληροφορία ώστε να «αποφασίσει» ποια θα κρατήσει, δηλαδή ποια απ’ όλον αυτόν τον κατακλυσμό των πληροφοριών λόγω των άπειρων ερεθισμάτων της ζωής θα «πιστέψει», & ποια δεν εξυπηρετεί επειδή είναι είτε ψευδής, είτε άχρηστη οπότε αφού θα δώσει τα δεδομένα της θα την αφήσει να περάσει & να σβήσει ακριβώς όπως ήρθε... Κι εδώ αρχίζει όλο το δράμα του ανθρώπου….

Υπάρχουν δύο «είδη» πληροφοριών: Οι πληροφορίες που έρχονται από «έξω» από εμάς, & οι πληροφορίες που έρχονται από μέσα μας.
Το έξω, δεν αλλάζει, & είναι αυτό που είναι στο οτιδήποτε! Η «ερμηνεία» του όμως από εμάς, τι «θα καταλάβουμε» δηλαδή από αυτό είναι που «παίζεται» όλο το παιχνίδι της σκέψης! 

Ο εγκέφαλος μας βασικά υπάρχει για να το καταγράψει αυτό που βλέπουμε ή αυτό που συμβαίνει & να μας ενημερώσει σχετικά, πχ: ότι «αυτό είναι ένα τραπέζι», δηλαδή να γίνει μία αναγνώριση από εμάς αυτού που υπάρχει. Αυτό είναι το έξω. Κανονικά, θα πρέπει την ίδια «καθαρή» καταγραφή να κάνει & μέσα μας δηλαδή να αναγνωρίσει απλώς σε σχέση με αυτό το έξω τι σκεφτόμαστε, τι νιώθουμε, & τι κάνουμε γι’ αυτό. Τότε έχουμε επίγνωση…

Μέσα μας όμως εμείς, δεν δρούμε έτσι. Αντί να δρούμε στο να «μας δούμε», αντιδρούμε σε αυτό που είναι έξω. Όσον αφορά το παράδειγμα μας για να το καταλάβουμε & έχει να κάνει με το εν λόγο τραπέζι, δεν μένουμε σε αυτό, ότι δηλαδή το τραπέζι είναι απλά ένα τραπέζι & τέλος κι αυτό, γιατί ανάλογα με το τι θα «ερεθίσει» μέσα μας αυτό που είναι, δηλαδή η αρχική πληροφορία «του τραπεζιού», ανάλογα & θα το «ερμηνεύσει» ακαριαία & ανεξέλεγκτα & το μυαλό μας ως καλό ή κακό, άσχημο ή όμορφο, απειλητικό ή ασφαλές δηλαδή στην αρχική πληροφορία θα προσθέσει δεδομένα… Αυτό, εξαρτάται από την παρελθούσα «καταγραφή» ή πεποίθηση μέσα μας που έχει αποθηκευτεί για τα τραπέζια γενικά. Αν είχαμε πονέσει παλιά με κάτι που το περιελάμβανε το τωρινό τραπέζι τώρα θα επηρεάσει την κρίση μας (γιατί θα συλλάβουμε την παλιά καταγραφή) & θα χαρακτηριστεί από τη σκέψη μας ως άσχημο & θα το απορρίψουμε ενώ αν είχαμε «όμορφες» αναμνήσεις γι’ αυτό στη σκέψη μας θα αρέσει, & θα το δεχτούμε κι εμείς. Προσέξτε! Θα το δεχτούμε. Σημαίνει πως λόγω του παρελθόντος δεχόμαστε ή απορρίπτουμε, κι αυτό γίνεται με τα πάντα σε ότι κι αν μας συμβαίνει, χωρίς να βλέπουμε ή να εξετάζουμε στο σήμερα μας απλά & μόνο το τραπέζι που υπάρχει μπροστά μας, & να κοιτάμε ξεκάθαρα τι μας δημιουργεί ή ανακαλείται από το παρελθόν & αυτό να το συνειδητοποιούμε & να μένουμε εκεί. Αντίθετα, έρχονται όλα όσα το αφορούν από παλιά υποσυνείδητα & αλλάζουν την κρίση μας ενώ στην ουσία, δεν είναι εδώ όλα αυτά σήμερα!!! Ήταν, όταν συνέβησαν ναι, όχι όμως τώρα… Εμείς όμως δεν τα αφήσαμε εκεί, τα κρατάμε ακόμα…

Αυτό ακριβώς που μόλις περιγράψαμε είναι & η «πηγή» του κακού & της όποιας δυστυχίας μας γιατί καταγραφές θετικών ή αρνητικών μας δεδομένων από το παρελθόν τις κουβαλάμε υποσυνείδητα μέσα μας & «μας ερμηνεύουν» την πραγματικότητα μας στο παρόν, χωρίς εμείς να έχουμε την επίγνωση τους στο παρόν μας, ώστε να κάνουμε επιλογή των σκέψεων που θα κρατήσουμε & θα πιστέψουμε γιατί απλά «δεν είμαστε στο παρόν» πρώτον, & δεύτερον, δεν κοιτάμε & ποτέ μέσα μας μια & η προσοχή μας είναι μόνιμα «στους άλλους» & έξω από εμάς. Γ’ αυτό & λέμε πως ζούμε μία επανάληψη, & ποτέ στο τώρα!

Και πάμε στην 3η ερώτηση: Ποια η ορθή λειτουργία της σκέψης;
Αφού η σκέψη είναι πληροφορία, κύριο θέμα τελικά δεν είναι η ίδια η πληροφορία, (επί του παρόντος) αλλά το από «που» παίρνεται αυτή η πληροφορία. Παίρνεται καθαρά από έξω & απλά καταγράφεται, ή προστίθενται επάνω της (μέσα μας πια) «σάλτσες» περαιτέρω ερμηνειών & διογκώσεων της αρχικής της σύλληψης; Δηλαδή ενώ ζούμε έξω, μόνιμα μετατοπιζόμαστε σε έναν προσωπικό κόσμο δικό του ο καθένας μας που βρίσκεται μέσα του με την παράλογη απαίτηση όλο το έξω να αλλάζει ή να πράττει με το να συμφωνεί με τον τρόπο που βλέπουμε εμείς τα πράγματα με βάση τις καταγραφές μας. Είναι ποτέ δυνατόν όμως αυτό να γίνει; Το τραπέζι είναι τραπέζι. Είναι αυτό που είναι. Δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Αυτό είναι η πραγματικότητα, & όχι το τι περνάει μέσα από το κεφάλι του καθενός μας!

Κι εδώ λοιπόν έρχεται απαιτητά ως αναγκαία η αυτογνωσία! Για να καταλάβουμε πως δεν ζούμε στην πραγματικότητα & να καταφέρουμε να δούμε & να  αναγνωρίσουμε τις καταγεγραμμένες μας πεποιθήσεις που είναι υποσυνείδητες διαστρεβλώσεις μέσα μας οι οποίες τελικά μέσω των σκέψεων μας, μας κινούν, χωρίς να αφορούν  κάτι το πραγματικό & στο τώρα μας.

Ναι όμως θα μου πείτε, αν διαγράψουμε το παρελθόν διαγράφουμε & την πείρα μας. Άλλο αυτό. Μην τα μπερδεύουμε. Η πείρα μας παραμένει πείρα όπως & οι εμπειρίες μας. Οι καταγραφές που μας δυστυχούν & κουβαλάμε οι οποίες μας ορίζουν είναι το πρόβλημα, όχι το τι ζήσαμε στο παρελθόν μας. Το τι ζήσαμε δεν αλλάζει. Σαφώς & το παρελθόν μας δίδαξε & εξακολουθεί να μας διδάσκει πολλά αλλά θα έπρεπε, να αφορούν οι σκέψεις μας γι’ αυτό συνειδητοποιήσεις του ποιοι ήμασταν, & ποιοι είμαστε σε κάθε φάση που περάσαμε & περνάμε, & όχι στο τι ήταν «οι άλλοι» ή σχόλια γι’ αυτό που έγινε στο αν μας άρεσε ή όχι. Τι μας έκανε είναι το θέμα να δούμε… Γ’ αυτό & λέγεται αυτό-γνωσία. Να γνωρίσουμε εμάς. Όχι τους άλλους, ή τα πράγματα, ή τα συμβάντα. Εμείς ποιοι είμαστε & τι κάνουμε. Να δούμε το πως από το παρελθόν αφήσαμε ή αφήνουμε ακόμα να μας καθοδηγούν οι καταγραφές μας αντί εμείς οι ίδιοι να καθοδηγούμε τον εαυτό μας εκεί που θέλουμε & είναι η ευτυχία μας. Αν μας κινούν οι καταγραφές μας δεν είμαστε σκλάβοι; Γι’ αυτό είμαστε σκλάβοι λοιπόν της σκέψης μας! Αυτογνωσία όμως, όσων αφορά αυτό που είμαστε τώρα με τις διαστρεβλώσεις μας γιατί σε ανώτερο στάδιο, & αφού έχουμε ξεδιαλύνει τα υποσυνείδητα «τέρατα» που οι ίδιοι δημιουργήσαμε & τα κατευνάσουμε με την κατανόηση, υπάρχει μία άλλη, ανώτερη ή βαθύτερη αυτογνωσία που έχει να κάνει με την τέταρτη & πέμπτη λειτουργία κατά σειρά της σκέψης που αναλύονται με τη σειρά αμέσως παρακάτω, η οποία δεν έχει να κάνει με την ανθρώπινη μας υπόσταση αλλά με ανώτερη κατάσταση ενώ παραμένουμε σε σώμα:

Έτσι η ορθή λειτουργία της σκέψης είναι πενταπλής φύσης:
1) Ως συλλήψεις πληροφοριών που «εισβάλλουν» στον εγκέφαλο κάθε στιγμή ανεξέλεγκτα κυρίως ως ερμηνεία αυτού που έχουμε μπρός μας ή συμβαίνει μπρος μας αλλά χωρίς η ερμηνεία αυτή να έρχεται από το παρελθόν. Και γιατί είναι πρόβλημα ακόμα κι αν είναι κάτι ευχάριστο το να έρχεται η ερμηνεία από το παρελθόν; Γιατί έτσι ζούμε σε μια φαντασία & όχι σε αυτό που είναι «τώρα» μπρος μας! Η ερμηνεία, πρέπει να είναι ακριβώς η ίδια με της σύλληψης: Πεντακάθαρα αυτό που υπάρχει ή συμβαίνει!

2) Ως συλλήψεις πληροφοριών που ανακαλούνται με τη βούληση από τη μνήμη & αφορούν απλά μία τυφλή μηχανική επανάληψη καταγεγραμμένων δεδομένων. Αυτό γίνεται (& καλώς γίνεται) σε θύμηση πχ μιας συνταγής μαγειρικής. Έτσι,  
«χρησιμοποιείται» από εμάς το μυαλό μας για να μας εξυπηρετήσει πρακτικά, όπως ακόμα η  δνση του σπιτιού μας, ή οποιεσδήποτε άλλες πληροφορίες που μας κάνουν εύκολο το πρακτικό μέρος της ζωής.

Μια απαραίτητη παρένθεση εδώ αφορά η επισήμανση πως όταν η ανακάλεση πληροφοριών αφορά αποφάσεις για τη ζωή μας ή απόψεις του ποιοι θεωρούμε πως είμαστε, από την αποστήθιση μονάχα πχ των Αρχαίων κειμένων, ή πράξεων πυρηνικής φυσικής, ή δεν ξέρω τι άλλο, δεν εξυπηρετούν σε τίποτα όσων αφορά ποιοι είμαστε γιατί «δεν μας δίνουν κάτι στο παρόν μας» ως εμπειρία ή βίωμα!!! Το βίωμα της ζωής είναι το απαραίτητο, όχι η συσσώρευση γνώσεων!!! Εκεί, δεν χωρά η σκέψη. Ακόμα κι αν πρόκειται για καταγεγραμμένα διαμάντια αν δεν εξυπηρετούν στο να καλυτερεύσουν με πράξεις τη ζωή μας είναι σκουπίδια πληροφοριών & τίποτα παραπάνω. Το ξαναλέω: Η σκέψη δεν είναι ζωή. Είναι μονάχα για να μας ενημερώνει ή να μας προϊδεάζει για βίωμα άρα για εσωτερίκευση που θα προκαλέσει βίωμα, δηλαδή συνειδητοποιήσεις αλλαγής της συνείδησης μας!

3) Ως συλλήψεις πληροφοριών πάλι με τη βούληση, όχι όμως από τη μνήμη,  αλλά βιώνοντας στο κάθε τώρα μας το τι συμβαίνει μέσα μας όσων αφορά εμάς & ποια είναι η αλήθεια μας! Αυτό το τελευταίο, είναι & το ανύπαρκτο κομμάτι στο μεγαλύτερο μέρος της σημερινής μας κοινωνίας, & γι’ αυτό η δυστυχία στον κόσμο μας. Η σκέψη είναι «για να μας ενημερώνει» για τις βαθύτερες & πραγματικές μας ανάγκες, & όχι της ανάγκες μας εξαιτίας αποφυγής, φόβου & ανασφάλειας. Αυτά, δεν οδηγούν στην ευτυχία. Στην ευτυχία, οδηγεί το να μας ενημερώνει η σκέψη ερμηνεύοντας τα βιώματα μας, τα μαθήματα που μας δίνει η ζωή, την κατανόηση των λειτουργιών μας ως κακώς κείμενα & τη γνώση της δράσης μας στο τι συμβαίνει μέσα μας όταν συνάγει με μια εσώτερη βιωματική καθοδήγηση, & όχι ακολουθώντας κανόνες της σκέψης ή άλλων παραινέσεις & ιδέες. Η διαπίστωση στο τι μας γαληνεύει & τι πραγματικά χρειαζόμαστε ώστε να το υιοθετούμε στη ζωή μας, κι όχι να μας ορίζουν προγενέστεροι κανόνες που οι ίδιοι βάλαμε ασυνείδητα.

4) Ως συλλήψεις ενημέρωσης εσώτερων διαδικασιών που δεν έχουν να κάνουν σε τίποτα με την εξωτερική ζωή αλλά αφορούν την εσώτερη ζωή του ανθρώπου την ανεξαρτητοποίηση του από την υλική ζωή & έχει να κάνει ξεκάθαρα με βιώματα. Μοιράζονται & κατανοούνται μονάχα μεταξύ όσων τα βιώνουν ειδάλλως γίνονται απλώς διανοήματα (όπως ήδη είπαμε) χωρίς ουσία γιατί εδώ, έχουμε μια κακή μεν, αλλά παρ’ όλα αυτά καταγραφή όσο είναι δυνατόν βιωμάτων, όπως έχουν κατανοηθεί με την καταγραφή τους στον εγκέφαλο του ανθρώπου που τα ζει.

5) Ως παύση της σκέψης, & έχει να κάνει με τον Αληθινό Διαλογισμό, & τη βίωση του Πραγματικού ξεκάθαρα μόνο με το βίωμα & τις εσώτερες αισθήσεις που αν έστω & στο παραμικρό τεθεί από το στάδιο της ακινησίας σε αυτό της κίνησης η σκέψη, περνάει ευθύς αμέσως στο προηγούμενο, το 4ο στάδιο μια & το 5ο στάδιο είναι ευρύτερο της σκέψης οπότε δεν μπορεί να «το χωρέσει» ο εγκέφαλος του ανθρώπου αλλά & ούτε είναι δυνατόν να το μοιραστεί με λόγια γιατί δεν υπάρχει καν ερμηνευτική καταγραφή στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Τέλος στην 4η ερώτηση, χρειάζεται να απαντήσει ο καθείς μόνος του: Τι κάνεις εσύ ως πράξη στη ζωή σου από τις προηγούμενες απαντήσεις που μόλις προέκυψαν;

Το μυαλό μας λοιπόν, δεν είναι για να αποφασίζει για μας. Το μυαλό μας, είναι για να «μας ενημερώνει» για κάτι που εμείς θα του αναθέσουμε να μας δώσει πληροφορίες. Πληροφορίες όμως, που μέσα μας πρέπει να «τσεκαριστούν» βιωματικά αν ισχύουν ως αλήθειες για μας. Αν μας ανεβάζουν σε ευφορία & μας γαληνεύουν είναι & το ορθό αλλά αν μας σφίγγουν το στομάχι ή μας φέρνουν την οποιαδήποτε άλλη δυσφορία είναι θέμα υποσυνειδήτου & λανθασμένης καταγραφής τα οποία & θα πρέπει να διεκπεραιώσουμε γιατί θα παραμένουν εντός μας ως εκκρεμότητες & ανοιχτά μέτωπα επίθεσης σαμποτάροντας όλη μας τη ζωή γιατί θα παραμένουμε διασπασμένοι… Θεμιτό είναι να γίνουμε ολόκληροι, κι όχι να επιτρέπουμε η σκέψη να μας κόβει σε χιλιάδες κομματάκια κι εμείς να τρέχουμε σαλιάζοντας πίσω της… Αυτά…