Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2015

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΜΑΣ, ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ

Από το άμεσο βασίλειο στο οποίο βρισκόμαστε, (το ανθρώπινο), παίρνουμε τροφή για την άνοδο μας, από το αμέσως επόμενο, (ανώτερο). Ενώ θρέφουμε (με τη στοργή και τη γνώση μας διδάσκοντας και προετοιμάζοντας), το αμέσως προηγούμενο (κατώτερο), (που βοηθάμε να προοδεύσει, όπως σε εμάς γίνεται αυτό με το ανώτερο, που μας αναμένει να γνωρίσουμε…). Κανονικά!

Διότι αντ’ αυτού, (στην πλειοψηφία), δεν στρεφόμαστε ποτέ στο ανώτερο βασίλειο από το δικό μας, ενώ ως τροφή του υλικού μας σώματος, θανατώνουμε τους κατοίκους του κατώτερου από εμάς βασιλείου…

Γι’ αυτό «κραυγάζουμε»… Αλλά ακόμα, είναι πάρα πολύ νωρίς (απ’ ότι φαίνεται με τα γεγονότα), για να γίνει στάση ζωής κάτι τέτοιο στους ανθρώπους.

Όμως, δεν παύει αντικειμενικά η εξέλιξη, να πραγματοποιείται, μονάχα από κάτω προς τα επάνω, (από τα κατώτερα πεδία προς τα ανώτερα), και ποτέ το αντίθετο.

Μια και η εξέλιξη μας, χρειάζεται να είναι ολιστική, και καθαρτική, περιλαμβάνοντας και τη διανόηση μας, και τα συναισθήματα με τα οποία ζούμε και διαχειριζόμαστε, και με τις ανάλογες εξωτερικές πράξεις (φερσίματα) στα κατά τα άλλα «πεζά» χαρακτηριζόμενα ζητήματα. (Διατροφή, Συναναστροφή, Επικοινωνία, Διαχείριση πόρων, Ηθική, Δικαιοσύνη, Φροντίδα, Στοργή, Αλληλεγγύη, και άπειρα ακόμη…).


Εξάλλου, όταν το υπόβαθρο υπάρχει και συλλαμβάνεται, οτιδήποτε, «χρωματίζεται» από το «άρωμα» του. Αυτό, του Θεού…